Theater De Winsinghhof wil uitgroeien tot culturele huiskamer

RODEN - Een theaterprogramma samenstellen gaat niet zomaar uit de losse pols. Ids Dijkstra, Cultureel Manager van Theater de Winsinghhof en zijn collega’s, laten hierbij niets aan het toeval over. En er is ambitie.

RODEN -  Theater de Winsinghhof in Roden is een klein theater onder de kleine theaters inNederland. Maar wel met een eigen signatuur. ,,Wat we hier doen kan alleen in de gemeente Noordenveld en niet in Coevorden, om maar wat te noemen”, zegt Dijkstra (43). De programma’s worden ‘vraaggericht’ samengesteld, dus wat de mensen willen krijgen ze –binnen de mogelijkheden- te zien. Maar zo simpel is het nou ook weer niet.  ,,Na elke voorstelling, en dat zijn er zo’n 65 per jaar, praat ik met het publiek. Het merendeel zegt ‘prachtig, die voorstelling wil ik volgend jaar weer zien’. Maar in diezelfde zaal zitten ook zogenaamde ‘pioniers’, die willen steeds wat anders. We halen dan vernieuwende acts als Lolly Jane Blue, modieus met een vleug video art. Of Ronald Smink, Jan van Maanen. Soms is er wat risico. ‘Laurel en Hardy – de laatste take’ is qua voorstelling een succes, maar de kaartverkoop valt tegen.” Om niets aan het toeval over te laten en tegenvallers tegen te gaan bezoekt Dijkstra zelf ruim 100 voorstellingen per jaar om te weten wat er ‘in het wereldje’ speelt, om te weten welke kant het opgaat, en om ideeën op te doen. Het is dus wikken en wegen. Daarbij is De Winsinghhof ook afhankelijk van het aanbod van artiesten. Er zijn veel theaters in Nederland dus de concurrentie is groot. ,,Wat het soms lastig maakt is dat mensen een keuze maken op basis van het programmaboekje. Hoe kun je nou een voorstelling goed uitleggen op een klein stukje papier met een foto? Sommigen besluiten dan direct kaarten te reserveren, of juist niet. Even googlen helpt om een beter beeld te krijgen van wat je wil gaan zien.” Eigen signatuur De reden dat het niet in Coevorden kan maar wel in Noordenveld is de eigen signatuur die in de programmering is opgenomen. ‘4 x vrijdag’ bestaat uit Rocktober, met optredens van lokale bands. De Zeepkist, een paneldiscussie met burgemeester, ondernemer en een kunstenares. De prijsuitreiking tijdens het Mensinge Cultuurgala, en een Open Podium voor de allerjongste jeugd. Het streven is hoge kwaliteit, waarbij serieuze amateurs betrokken zijn die een professionele aanpak niet schuwen. ,,Verder moet je aanvoelen wat hier past, en wat niet. Een stand up comedian uit de stad, met stadse grappen over stadse problematiek. Dat past hier dus niet. Klein toneel? Dat past wel. Een musical? Dat zijn grote producties, dat dus niet. Een dansvoorstelling? Daarvoor is een podium nodig van 10 bij10 meter, die van ons is kleiner, kan dus niet. Twee muzikanten met muziek, past weer wel.” Intiem en knus Theater De Winsinghhof heeft nog iets onderscheidends. De sfeer. De zaal is intiem en knus, het relatief kleine aantal stoelen is geen bezwaar. Ook de geluid- en lichtinstallatie is uitstekend. En het publiek is leuk. ,,Dat klinkt als borstklopperij, maar ik heb het echt niet van mezelf”, zegt Dijkstra bijna verontschuldigend. ,,Dat zeggen artiesten na afloop van de voorstelling. Die vinden het heel prettig zo dicht op de zaal te zitten. En reken eens uit. Een kaartje kost gemiddeld €13,50, dus voor een artiest is in Roden spelen geen vetpot. Maar ze komen hier wel naartoe, simpelweg omdat ze het leuk vinden. Mooi compliment toch?” Met 2,5 fte aan vast personeel, 75 vrijwilligers en 25.000 culture bezoekers moet Stichting Mensinge het doen. Hieronder valt naast het theater ook Het Koetshuis en Havezate Mensinge. Van de 65 voorstellingen worden er 60 ingekocht, de andere worden zelf geproduceerd. Ambitie Maar alleen een theater zijn is niet genoeg, vindt Dijkstra. Ook de gemeenteraad van Noordenveld is die mening toegedaan. Er is ambitie uitgesproken om meer te willen zijn dan alleen die charmante zaal met een artiest op het podium. ,,Een vertrouwde programmering blijft de basis en blijft herkenbaar voor publiek. Verder willen we graag dat het theater ook buiten de voorstelling een rol gaat vervullen. Een rol met sterke lokale invulling.” Dijkstra denkt hardop: ,,Ik denk aan jeugdfilms, een historische lezing van één van de historische verenigingen in de gemeente, lokale bands of dansen. We willen dit invullen naar recept van het traditionele dorpshuis, maar dan eigentijds. Een soort van culturele huiskamer! We zijn een klein groepje met honderd ideeën, en krijgen veel steun van de vrijwilligers, daar zal het niet aanliggen. Ook het culturele klimaat is hier goed. Met dit uitgangspunt gaan we dus recht op het doel af. Het is even zoeken maar we komen snel genoeg waar we wezen willen, dan staat het er.” Albert-Jan Garama