Op stap met José - Wezen en Paupers

VEENHUIZEN Na een tip over wandelingen in Veenhuizen ben ik op onderzoek uit gegaan. Zo kwam ik bij de wandeling Wezen en Paupers. Afgelopen woensdag heb ik een ticket geboekt. Even was ik in de veronderstelling dat ik met een gids en meerdere mensen ging lopen maar toen ik het goed las zag ik dat je aan de hand van een route de wandeling alleen maak.

Helemaal niet erg want dan kon ik Pim ook meenemen. De route is om precies te zijn 6,4 kilometer. Bepakt met een rugzak, drinken, eten, camera en mijn trouwe viervoeter Pim vertrokken we om half 11 vanaf het Maallust-complex. We wandelen eerst richting de Hoofdweg. We passeren Klein Soestdijk. Een prachtig huis. Het was vroeger een directeurswoning maar staat eigenlijk los van het Wezen en Paupers verhaal. Deze woning is gebouwd in 1859 in opdracht van het Ministerie van Binnenlandse Zaken voor de directeur van de Strafinrichting. Naast Klein Soestdijk staat het Verenigingsgebouw, ook een prachtig pand. Na dit prachtige pand gaan we linksaf richting de Koepelkerk. De kerk verstopt zich tussen de bomen. Toch blijft het een prachtig gezicht. Deze kerk is gebouwd in 1825/1826.

Als ik op de Kerklaan ben, loop ik door naar de eerste kruising, ik volg de bewegwijzering naar het vierde gesticht. Ik moet naar de begraafplaats. Op de begraafplaats zijn twee grafvelden met een treurwilg. Dit zijn de laatste rustplaatsen van duizenden wezen en landlopers. (tijdens een cholera-epidemie zijn er veel mensen overleden en belandde je met beddengoed en al in je graf) Hier begint eigenlijk ook het verhaal. In de tijd 1825-1859 werden Amsterdamse weeskinderen op een boot gezet en naar Veenhuizen vervoerd om te werken in een gesticht.

Hierna moet ik naar het derde gesticht. Pim en ik lopen door een boslaantje, waar ik anders met de ATB doorheen cross. Als ik stil sta op de kruising (Hospitalaan) om te kijken welke kant ik op moet, stopt er een auto, de jongen vraagt waar ik heen moet, het derde gesticht zeg ik. Nou daar moet hij toevallig heen, ik kan wel meerijden. Dat doe ik niet, bedank hem vriendelijk, want ik was immers aan een wandelroute begonnen en die wou ik afmaken. Het derde gesticht staat er niet meer maar hier waren de wezen gehuisvest. Er staat nog een restant. We moeten weer een stukje terug lopen om zo bij het tweede gesticht te komen waar de landlopers en armoedzaaiers uit grote steden onvrijwillig naar toe gingen. Veenhuizen was een dwangkolonie.

Veenhuizen is prachtig. Ik fiets er zelf ook vaak doorheen, op de ATB of op de racefiets. De huizen met hun spreuken, als huizen konden praten?! Nu heb ik naast het beeld ook een verhaal. Ondanks dat Veenhuizen zo mooi is, is er heel veel gebeurd in Veenhuizen. Dit is een dorp met een verhaal! Ervaar het zelf en ga er ook een keer een wandeling maken.