Fascinatie voor fatale vrouwen

RODEN Hindrik van der Spoel is duidelijk een muziekliefhebber. Hij doet de deur open in een Stones-shirt. Aan de wand van zijn woning aan de Kastelenlaan in Roden hangen kleine foto’s van bands. En een paar grotere van beroemde vrouwelijke filmsterren en muzikanten. Van der Spoel heeft een fascinatie voor fatale vrouwen. Dat werd al zonneklaar toen hij twintig jaar geleden het videodrama Prooi het licht deed zien. Dat was toen al zijn vijfde in een bescheiden cinematografisch oeuvre dat draait om geweld en gevaarlijke vrouwen.

Later stortte Hindrik (die verder heel zachtaardig is, in de Hullen hand- en spandiensten verrichtte en voor Humanitas werkt) zich op het schrijven van boeken. Hier dezelfde lijn: in Nachtzuster lezen we over de duistere hersenspinsels van een rebelse, zelfdestructieve jonge vrouw die, in haar eigen ogen, de nodige terminale zorg verleent aan haar dierbaren. Het kan niet anders of dit leidt uiteindelijk tot een geweldige apotheose.

Daarna volgde Trip, over Mirjam, die de vrouwenliefde ontdekt. Maar aan die liefde komt een bloederig eind. En dat is dan nog maar het begin van een verhaal vol bijzondere wendingen. Nu, na acht jaar, publiceert Van der Spoel Blauw. ,,Er zit acht jaar tussen mijn tweede en derde boek, omdat ik mantelzorger ben geweest voor mijn ouders. Zij zaten de laatste jaren in De Hullen.”

De novelle Blauw vertelt het bitterzoete verhaal van de jonge, Groningse columnist Rob van Mook. Als adolescent hoeft hij maar een blik over de schutting te werpen om meteen voor zijn buurmeisje, de beeldschone Grace, te vallen. Zij is voor hem de vleesgeworden natte droom en het is daarom dramatisch dat zij voor hem een verboden vrucht is. Als hij haar vervolgens ook nog eens uit het oog verliest lijkt de droom definitief over. Een paar jaar later lopen ze elkaar letterlijk weer tegen het lijf in een intieme setting. Zij wordt voor hem een drug waaraan hij verslaafd is. Als zij vermoord wordt besluit hij zelf de dader te achterhalen en haar dood te vergelden...

,,Ja, het is vaak wel gewelddadig in mijn boeken. Het gaat vaak over een anti-held, een underdog die ook nog wel eens het recht in eigen hand neemt. Het hangt vaak een beetje in het midden of het goed is of slecht. Aan de ene kant gebeurt er iets wat niet kan, aan de andere kant hoop ik dat de lezer zich er ook wel iets bij voor kan stellen. Ik benoem wel de pijnpunten, zeg maar.”

Moeten we weer acht jaar wachten op de volgende? ,,Ik heb al wel weer wat ideeën.”