Steen - Column Anneke de Vries

Het zal u niet ontgaan zijn, dat onthoofden van een docent in Frankrijk vanwege het bespre-ken van een kennelijk aanstootgevende cartoon... Afschuwelijk! Ik hoop zo dat mijn collega’s hierdoor niet bang zijn geworden en gewoon alle dingen bespreken die besproken behoren te worden. Naar aanleiding van deze ellendige gebeurtenis zag ik een tijdje geleden in een krant een foto van een Frans klaslokaal waar een stuk of vier gemondkapte prominenten voor de groep stonden met daarnaast een man met microfoon op een lange stok. Kennelijk een opname voor radio en/of tv. De leerlingen lijken actief, er hangen verschillende vingers in de lucht, en de fine fleur lijkt op alles te willen antwoorden. Allemaal prima tot zover.

Ik kijk beter en zie dat het lokaal een stenen vloer heeft. Dat lijkt me afgrijselijk lesgeven: alles klinkt extra door! Daar kan echt nooit door elkaar gepraat worden, want dan worden we allemaal gek, vermoed ik. Op de middelbare school waar ik zelf leerling was, hadden we stenen gangen. Dat was al oorverdovend tijdens de leswisselingen. In de lokalen was het naar ik meen hout, maar ik weet dat niet zeker meer: het is al zolang geleden

Zo’n stenen vloer, realiseer ik me, is zò niet passend bij mijn onderwijsstijl! Ik hoor graag wat er in de groep leeft en mijn lessen zullen dus bij tijden misschien wel wat rommelig en iets te gezellig over zijn gekomen. Wat zou dat gedaverd hebben als ik ook steen op de vloer zou hebben gehad…! Brrr. Ik had er al veel moeite mee toen pas twee jaar geleden in mijn lokaal de vloerbedekking werd vervangen door linoleum. Dat klonk ineens zò anders, dat ik er echt een paar weken aan moest wennen. Natuurlijk snap ik dat het hygiënischer is dan zo’n aan- en ingekoekte laag textiel op de vloer, maar toch. Ik was best zuinig op het kleed en stond als een politieman te controleren of er geen pepernoten in werden getrapt en platgewalst. Klod-ders kauwgom peuterde ik soms zelf nog los. Tja, je doet wat, voor een eigen lokaal. De kleur is wel een verbetering, want grijze vloerbedekking werd geel linoleum. Dat gaf een nog zon-niger aanzien aan mijn toch al gezellige lesplek.

Nu geeft mijn collega klassieke talen tot volle tevredenheid les in “mijn” lokaal en ze geniet erg van “mijn” plek. Dat vind ik prachtig.