Klassenavond - Column Anneke de Vries

In mijn prille beginjaren als docent was ik altijd mentor van een brugklas. Waardevol werk, zo ervoer ik het als jonge juf, de begeleiding bij die eerste stapjes op de nieuwe school en dat pappen en nathouden en traantjes drogen en ruzietjes beslechten: de hele wereld op enkele vierkante meters klas.

Eén van de minder leuke bezigheden die je als mentor geacht werd uit te voeren, was het organiseren van klassenavonden. Ik zag daar altijd – laat ik het hier eens en voor al even opbiechten – als een berg tegenop, zo’n hele avond met een hok vol losgeslagen grut dat je toch wel minstens twee klokuren moest bezighouden zonder dat het gebouw werd afgebroken. Het werd gangbaar een bonte avond met zang en spel en best oké, maar toch...

Ik herinner me een avond waarbij er in het donker gezellig gedanst werd en iemand ineens het licht aan deed met de mededeling “Hendrik heeft zojuist verkering gevraagd aan Marietje!!” Ik had hen namelijk goed geïnstrueerd dat ik als mentor meteen van alle wel en wee op de hoogte gebracht diende te worden ;). Die boodschap was overgekomen. Ik weet nog altijd wie het betrof maar onthul hier uiteraard de echte namen niet.

Een andere gedenkwaardige avond was die waarop we gingen pandverbeuren na eerst gezellig samen op school gegeten te hebben. “We”, schrijf ik, maar het was eigenlijk “ze”. Alle opdrachten die werden uitgedeeld, vonden buiten plaats en men maakte de hele buurt onveilig terwijl ik binnen in vrede stond af te wassen. Zo nu en dan draafde iemand binnen met de mededeling “hartstikke leuk mevrouw!” om er dan weer als een speer vandoor te gaan. Alsnog excuus voor de overlast, maar zij hadden de avond van hun leven, ik redde me met de troep en u bent het allang vergeten ;).

Als de dag van gister staat me ook bij dat ik op een klassenavond in de krotten van de Wethouder Hamsterlaan ineens een gil uit de gang hoorde komen: meisje door de vloer gezakt in de damestoiletten! Gelukkig was ze gemakkelijk te redden en was er meer schrik dan paniek, maar toch. Zulke gekke gebeurtenissen blijven me bij. Toen ik die bewuste leerling vele jaren later met haar kinderen tegenkwam in de supermarkt, wist ik meteen wie ze was en zag ik weer zo het angstige kind in het wc-gat voor me.