Zomaar een dag - Belevenissen uit het Gymnasium

Soms verloopt een werkdag wat merkwaardig, simpel gezegd. Een paar dagen geleden was er zo’n dag. Ik stond op en wandelde zoals gebruikelijk op blote voeten naar de keuken om alvast theewater op te zetten en sinaasappels te persen.

Op het moment waarop ik het geperste sap in het glas wil schenken, glijdt het glas uit mijn handen en versplintert op dekeukenvloer. Schoenen aan, snel de splinters zo goed mogelijk bij elkaar vegen en door maar weer met het ochtendritueel, dat verder zonder gedoe verliep. Daarna op de fiets in het duister naar school. Ik liet me bijna verrassen door lijn 3, die natuurlijk terecht op de binnenweg rijdt bij de nieuwe Leekster rotondes…! Oeps. Meteen goed wakker, zullen we maar zeggen.

Niet bijster digitaal

Op school een onwillige laptop maar och, hoe erg is het wanneer het systeem faalt, zolang er nog een fysieke docent aanwezig is? Dan maar geen digibord vandaag. Ik ben niet bijster digitaal dus ik ervoer geen diep gevoel van gemis. Het is bij tijden wel handig, vooral voor de projectie van een lijntjesbord dat dan meteen ook mooi verlicht is en leidt tot keurig rechte aantekeningen met een gewone bordstift. Mijn percentage Echte Digitale Lessen (EDL) is maar een tikkeltje boven de 0%.

Na het ramen openen en bord (niet dus) opstarten, ochtendkoffie. Helaas. Apparaat had er even geen zin in en moest eerst op gang geholpen worden, zodat er nog net op de valreep en op slag van de eerste bel een kopje koffie genuttigd kon worden.

Gretige Grutjes

Op weg naar mijn eerste les had ik toch een soort van geschonden vertrouwen in de wereld in het algemeen gekregen. Maar daar stonden voor mijn lokaaldeur 16 gretige grutjes die zich hadden opgegeven voor het Latijninstroomtraject, ook wel bijspijkertraject genoemd. Hup, de horde naar binnen, even aan elkaar laten snuffelen want ze komen uit vier verschillende brugklassen, kijken of er een intuïtieve klassenopstelling ontstaat of dat er nog wat geschoven en geschakeld moet worden, boeken uitgereikt (het echte werk en niet de kopietjes van het eerste halfjaar), geZend (boeken optillen, op het hoofd, omgooien en enz) en echt aan de slag. Ik had er verhipte veel zin in en zij niet minder, zo bleek al doende. Een heerlijk blokuur, dat me de startellende deed vergeten.

De vraag die nu in de lucht blijft hangen: brengen scherven geluk…?

Anneke de Vries is docent klassieke talen op de Lindenborg in Leek. Tweewekelijks schrijft ze een column over haar ervaringen op het gymnasium.