FC Groningen in mineur

GRONINGEN Na drie wedstrijden met slechts één punt, één goal en maar een handjevol serieuze kansen is de stemming rond FC Groningen flink omgeslagen.

Van licht euforisch naar hier en daar zwaar negatief. Maar zo slecht is het nu allemaal ook weer niet.

De eerste helft van FC Groningen- FC Utrecht was dat wel. Die was zo saai als we de laatste pakweg zeven jaar helaas zo vaak hebben gezien. Maar niet alleen FC Groningen verveelde de aanhang in de eerste 45 minuten, dat deed subtopclub FC Utrecht evenzeer. De technisch wat betere gasten hadden het meeste balbezit, maar hielden daarbij veel spelers achter de bal om bij eventueel balverlies met twee compacte linies van vier en soms vijf het FC Groningen haast onmogelijk te maken om spelers tussen de linies te vinden. Lukte dat wel, was de aanname of voortzetting vaak onvoldoende. Teleurstellend aan Groningse kant was het gebrek aan loopacties van de spitsen en aanvallende middenvelders. Zij wachtten telkens de passes af, terwijl zij die juist als het ware zelf moeten afdwingen.

Een kans voor Simon Gustafson van FC Utrecht, verijdeld door attent uitkomen van doelman Sergio Padt en een matig schot van Ajdin Hrustic na een fraaie individuele actie waren de enige doelgerichte hoogtepunten van de eerste helft. Dat de spelers met een fluitconcert naar de kleedkamers werden begeleid, was dan ook niet onbegrijpelijk. De spelers van FC Utrecht klonk het na drie opeenvolgende nederlagen overigens vertrouwd in de oren.

Durf en energie

In de tweede helft speelde FC Groningen met veel meer durf en voorwaarts gerichte energie. Spelers en trainers hadden echter de pech dat dit niet met drie punten werd beloond. Dat de punten naar FC Utrecht gingen, was puur te danken aan een sterke individuele actie van Gyrano Kerk die Django Warmerdam eenmaal aftroefde en het geluk had dat Bart Ramselaar met een sliding het meest alert reageerde op zijn goede trekbal. FC Groningen speelde in de tweede helft met alleen Azor Matusiwa als echte controleur. Hij vulde dat uitstekend in. Met drie aanvallers, twee aanvallend ingestelde middenvelders en geregeld opkomende backs speelde FC Groningen veel aanvallender dan normaal, maar tot grote kansen leidde al die aanvalslust niet. Passes, voorzetten, schoten en aannames waren telkens net niet hard of goed genoeg. Een kwestie van een gebrek aan vorm van de dag (Lundqvist) en misschien ook wel pure kwaliteit. Ofschoon er ook na afloop weer ontevreden werd gefloten, zag het publiek wel een veel leukere tweede helft. Mede dankzij een speelwijze om op voort te borduren.