Column Anneke de Vries | Handvat

Onlangs stuitte ik tijdens één van mijn fietstochten op een mevrouw die bezig was haar hondje uit te laten. Ik belde want wilde erlangs maar zij hoorde me niet (zou dat aan mijn bel of haar doofheid liggen?), dus toen ik best dichtbij was, riep ik “mag ik er even langs?”

Zij schrok zichtbaar, sprong aan de kant en riep haar huisdiertje, dat echter andere zaken aan de neus had en niet op haar commando reageerde. Zij pakte daarop het dier vast en tilde het op aan het handvat dat op zijn rugje zat en deel uitmaakte van het “jasje” dat hij als tuigje droeg.

Toen ik beiden naar tevredenheid zonder ongelukken had ingehaald, mijmerde ik door over dat handvat. Het is toch wat? Loopt daar zo’n zichzelf respecterend beestje zijn eigen neusje achterna en grijpt een veel groter dier hem bij de lurven om hem los te maken van zijn interesse van dat moment door hem domweg op te tillen, een beweging waartegen hij zich niet kan verzetten want op zijn calimero’s: “Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!” Hij bungelt even met vier pootjes in de lucht als een levend handtasje en wordt pas teruggezet als het gevaar geweken is.

Verder doordenkend lijkt het me toch wel verdraaid handig in het onderwijs soms ook de beschikking te hebben over zo’n handvat waarmee ik een leerling onverwachts kan opheffen uit zijn bezigheden die op dat moment niet stroken met de bedoelingen van mijn les. Even optillen, beentjes in de lucht, misschien een rondje draaien en daarna op de stoel terugzetten met de neus in de boeken in plaats van in de telefoon of in de agenda of in wat dan ook dat hem of haar afhoudt van opletten. Ik zie het al helemaal voor me ;-)

Het is denkelijk maar goed dat dat niet zomaar kan. Zij zijn te groot, ik ben voor die klus te zwak en bovendien: wat doet het voor hun psyche? Dat zou toch nooit meer goed komen met het zelfrespect? Hoe zou dat hondje zich trouwens voelen? Aangetast in zijn eer als volwaardig dier van deze samenleving? Geduldig, wetend dat er toch geen verzet mogelijk is? Blij dat de bazin zo goed oplet voor hem? We zullen het naar ik vermoed nooit te weten komen…