Column Arianne: Ontworteld

Als mijn man op woensdagochtend 5 juni thuiskomt van het boodschappen doen, roept hij naar boven: 'Joh, het is een chaos in Roden! Je wilt niet weten hoeveel bomen er zijn omgewaaid en ontworteld!' Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat ik maar weinig van de storm heb meegekregen. U weet: met oordoppen in kun je alle stormen aan. Ik kijk hem schaapachtig aan en vraag: 'Echt waar? Was het dan zó erg vannacht?' 'Ja, hoe dichter je naar het centrum komt hoe erger het wordt. Oja, de Leeksterweg is zelfs helemaal afgesloten.' Tjonge, dat is wat. Ik kijk gauw naar buiten en loer onze straat in. Bij ons in de buurt is niets te zien van het noodweer van afgelopen nacht. Alle bomen staan er kwiek bij en zwiepen vrolijk op de wind. Maar als ik in de dagen daarna naar de winkels rijd val ik van de ene verbazing in de andere. Knotsen van bomen zijn in hun kruin gekortwiekt. Takken als luciferstokjes afgebroken. Boomstammen doorklieft. Grote kolossen liggen volledig ontworteld in tuinen of half op de stoep. Sommige bomen zijn rakelings langs huizen gevallen en hebben in hun val schuttingen of heggen meegenomen. Wat een ravage! En wat een schrik voor de bewoners!

Als we op Vaderdag naar het Leekstermeer fietsen zien we nog meer stormschade. Het lijkt wel of er een veldslag heeft plaatsgevonden in Nietap. Het gekke is dat in sommige delen van Noordenveld de storm niet heeft huis gehouden. Daar staan rijen bomen keurig in het gelid. Geen tak eraf. Maar verderop ligt weer een reus geveld met de wortels prikkend in de lucht. Het lijkt allemaal wel willekeur. Of is Roden soms getroffen door een stel spelende mini-tornado's? Alles-wat-dr-veur-komt-dat-goat-mit. Zoiets? 'Stonden daar ook geen bomen? En daar?' vraag ik wijzend naar waar ooit rijtjes bomen stonden. Terwijl we naar huis fietsen begint het verscheurde landschap vreemd aan te voelen. Een beetje surrealistisch. Het landschap lijkt voorgoed veranderd. En dat gaat me aan het hart. Deze zomer wonen we hier achttien jaar, niet zo lang als menig ontwortelde boom, maar toch. Nu pas echter realiseer ik me dat ik al aardig vertrouwd ben geraakt met de skyline van de bossen rond Roden. Door de vele mooie fietstochtjes en dagelijkse wandelingen ken ik iedere heg en steg. Nee, ik ben hier niet geboren en getogen. Mijn roots liggen niet hier. Maar ik voel me thuis in Roden en waai niet zomaar weer weg. Daarvoor ben ik al te diep geworteld.