Grappige hondencolumns

Op de vraag of Fiona Huisman altijd al wilde schrijven komt een duidelijk antwoord. ‘Ja!’ Ze hangt ontspannen op de rode bank, in haar gezellige huis, waar ze samenwoont met haar manlief Marcel en twee tamelijk forse viervoeters, Duitse herder-kruising Bo en beauceron Lison.. Ze heten Bo en Lison.

Nadat de honden ze een met lichte tegenzin uitgevoerde demonstratie van gehoorzaamheid hadden gegeven (‘Plaats’..! Plááts!!’) kon ik mijn vragen afvuren. ‘Als kind van een jaar of tien schreef ik al hondenverhalen in een schrift,’ vertelt Fiona. ‘Die stuurde ik op naar de Leeuwarder Courant. Ik heb daar al eens een plakboek mee gewonnen,’ grinnikt ze..’ Ze vervolgt: ‘Ik had toen maar één wens: een hond. Ik had boekjes over hondenrassen en wandelde met honden van buren uit de straat.’

Die hondenwens kwam uit: ‘Toen ik twintig was haaldekreeg ik mijn eerste hond uit het asiel. Ik moest in die tijd nog alles over honden leren, trouwens.’ Die affiniteit met honden blijkt uit hoe bewogen Fiona erover vertelt. Ik vraag of er in de toekomst ook een bundel ‘mensencolumns’ van haar hand verwacht mag worden. Ze schrijft tenslotte ook columns voor dít blad.

Druk

Fiona: ‘Dat weet ik nog niet. Ik heb het erg druk met tekstschrijven, Roder Journaal, met artikelen en columns, en voor Uitgeverij EigenZinnig uit Tolbert doe ik de redactie van manuscripten. Het columns schrijven komt wel weer; misschien komen er ook wel meer hondencolumns. Inspiratie genoeg met twee van die hooligans.’

Ik heb de verhaaltjes die in mijn bundel staan geschreven toen ik een paar jaar geleden bij een hondenschool werkte als instructeur. Ik schreef maandelijks voor hun website. En toen merkte ik dat mensen dat wel leuk vonden.’ Ze lacht even: ‘Er gebeurt ook altijd wel wat als je een hond hebt. Je komt altijd leuke, rare mensen en honden tegen. En gekke situaties…’

Grijze kop

Als ter bevestiging heft Bo, toch wel een hoofdpersoon uit de bundel, even zijn grijze kop. ‘Je loopt ook regelmatig tegen jezelf aan,’ vervolgt Fiona. ‘Wat ben je: een opvoeder, een baas of een metgezel, dat is een constante wisselwerking.’ Waar ik nog benieuwd naar ben is of we in de toekomst wel eens wat ‘zwaarder’ werk van haar kunnen verwachten. Een roman of zo. Fiona: ‘Ik weet het niet… het lichte trekt mij wel. Er is al zoveel zwaarheid op de wereld. En ik maak mensen graag aan het lachen.’

Voor mijn gesprek met Fiona heb ik het leuk uitgevoerde boek, met illustraties van eigen hand, al met veel plezier gelezen. Goed lopende zinnen, grappige vondsten en spiegeltjes van menselijk gedrag. En: humor, zelfspot, ontroering en wijsheden leiden hand in hand de lezer door de korte hoofdstukken. Uitgezwaaid- en gekwispeld door de twee- en viervoetige bewoners verlaat ik, prettig gestemd, het huis in Altena. De bundel ‘Hij doet niks, hoor!’ is te bestellen in alle boekhandels.

Henk van Kalken