Rustpunt voor ouder en kind

PEIZE

“Alles wordt gemakkelijker als je kinderen hun eigen tempo gunt,” zegt Karin Polak van Visje in het Water.

Zaterdagochtend in een zaal in het dorpshuis in Peize. Er liggen comfortabele kussens tegen een muur. Lage klimtoestellen staan verspreid door de zaal en overal ligt speelgoed. Koffie, thee en fruit staan klaar op een tafel. Een voor een druppelen ouders binnen met kleine kinderen. Ze gaan op een van de kussens zitten en laten hun kinderen kiezen. Willen ze lekker blijven hangen dan is dat prima. Willen ze spelen, dan is dat ook goed. De sfeer is ontspannen.

Karin Polak van het bedrijf Visje in het Water begeleidt de ouder-kind speelgroep die hier gehouden wordt. De speelgroep is voor kinderen van vier maanden tot tweeëneenhalf jaar. “Ik doe dit vanuit de Emmi Pikler visie,” vertelt ze, terwijl ze meer speelgoed uitstalt. “Emmi Pikler was een kinderarts die na de tweede wereldoorlog de leiding kreeg over een kindertehuis. Ze zag dat de kinderen daar alleen voeding en verschoning kregen en dat was het wel zo’n beetje. Maar een kind heeft natuurlijk veel meer nodig. Ze ontwikkelde een visie waarin vertrouwen in het kind centraal staat. Vertrouwen dat het kind zichzelf ontvouwt als het ongestoord kan spelen en bewegen, terwijl de ouders rustig aanwezig zijn.”

Trainingen

“We zijn zo geneigd om snel boos te worden of te mopperen, terwijl je gewoon dingen kunt benoemen. Het maakt niet uit hoe jong een kind is,” zegt Karin en ze voegt de daad bij het woord door een jongetje wat haar slaat zachtjes bij zijn hand te pakken en vriendelijk te zeggen: ‘Ik wil niet dat je me slaat.” Het jongetje loopt weg.

“Naast deze speelgroepen geef ik ook trainingen, lezingen en workshops voor kinderopvang en gastouderbureaus. Ook geef ik cursussen babymassage. Daarnaast ben ik bezig samen met een collega een opleiding op te zetten, er is namelijk in Nederland steeds meer vraag naar deze methode. Terwijl die in bijvoorbeeld Duitsland en Oostenrijk al heel erg ingeburgerd is.”

Andere benadering

Eén van de kinderen kruipt naar het speelgoed en dan komen de anderen ook los van hun ouders. Een jongetje, Arthur, heeft gele helmpjes ontdekt. Hij zet er eentje op en natuurlijk moeten zijn ouders dat ook. Hij schaterlacht. Mats van bijna twee wil graag een banaan. Zijn moeder, Ellen Inberg, is zelf gezondheidszorg psycholoog. “We hebben ook nog een dochter die iets ouder is. Zij is een heel rustig meisje. Mats bleek een stuk drukker, dus het was opeens alle hens aan dek. Iemand wees me op deze speelgroep en ik ben er erg blij mee. Ik leer hem anders te benaderen dan mijn dochter, ik krijg meer handvatten. Je zit toch vaak in het zelfde patroon vast. Mijn dochter observeert meer, hij doet meteen. En dat is even omschakelen.”

Inmiddels is Arthur op weg naar zijn werk. Met een emmertje in de hand zegt hij: “Nou, dààg!”en loopt weg. Om vervolgens terug te komen en tegen iedereen afzonderlijk nog eens duidelijk: “Dààg!” te zeggen. Hij vermaakt zich uitstekend. Zijn ouders kijken glimlachend toe. Alles uitleggen en rustige benadering bij huilbaby hielp.

Hendrike Maier, moeder van Felix, heeft zich aangemeld toen haar eerste kind een huilbaby bleek: “Karin raadde ons aan veel rustiger te zijn, en alles wat we deden uit te leggen. Dus bijvoorbeeld vertellen dat we haar luier gingen verschonen. Ook als een kind vier maanden is, kan het veel begrijpen. We gingen alles met meer aandacht doen. Dat hielp enorm bij haar. Toen Felix geboren werd is hij meteen meegegaan. Ik vind het echt een rustpunt in de week. Voor mij en mijn kind.”

Aan het eind van de ochtend wordt er afgesloten met liedjes en voorlopig afscheid genomen, want dit was de laatste keer voor de feestdagen. In januari beginnen er weer nieuwe speelgroepen. Meer informatie is te vinden op www.visjeinhetwater.nl