Column Anneke de Vries: Kunstkapsalon

Ja sorry hoor, ik krijg nogal gekke beelden op mijn netvlies bij het begrip “kunstkapsalon”. Zoiets als dat je daar dan heen gaat en dat ze dan doen alsof je haar geknipt wordt omdat ze met een opendichtklikkende schaar heen en weer springen rond je hoofd en dat je dan thuiskomt en constateert dat de haardos dezelfde is als voor het kappersbezoek... Iets dergelijks, snapt u.

Denkelijk spel ik hier het woord niet helemaal (lees: helemaal niet) goed, want ik bedoel natuurlijk dat Zweedse zogenaamd nieuwe schoolconcept, “kunskapsskolan”, dat toverwoord waardoor alles in het onderwijs voor de tigste keer beter wordt, dat abracadabra van de geslaagde school van de toekomst.

Hoe ziet zo’n school eruit volgens die namaakkapsalon? Even een citaat uit het Onderwijsblad: “Bij kunskapsskolan” krijgen leerlingen niet klassikaal les op één niveau, maar kunnen ze in hun eigen tempo en op verschillende manieren leren. Ze bepalen goeddeels hun eigen rooster en leerdoelen. Er wordt gewerkt op leerpleinen, in instructieruimten, labs en stille werkplekken. Het concept gaat uit van veel persoonlijk contact met docenten die de rol van coach krijgen”. Afgrijselijk. Verderop lees ik dat er geen boeken worden gebruikt maar dat alles via een dure portal loopt. Vreselijk!

Even terugkijken via mijn geestesoog. Ik had vandaag o.a. twee brugklassen die een halfjaar lang één uur per week snuffelen aan de klassieken. Eerst even een rondje boekjescontrole – iedereen had de drie (!) boekjes bij zich  - dan een paar oefeningen in balans e.d. met de boekjes op het hoofd en het maken van geluiden en bewegingen. Vinden we allemaal gaaf, tof, vet of welk woord is het tegenwoordig?

Daarna een degelijk en lekker ouderwets opgebouwd handgeschreven stukje grammatica op het bord over persoonsvormen en naamvallen en vervolgens het diepe in met het vertalen van hun eerste Latijnse tekst ooit. Magistraal! Wat hebben ze goed opgelet! Wat kun je snel zien wie het meteen oppikt en wie het meteen opgeeft. Wat waren het heerlijke lessen!

Maar ja: te klassikaal, te eenheidsworsterig, te ooldskoelerig. Kortom: het moet weer anders. Woorden die je in dezen nogal eens hoort zijn: eigenaarschap, draaien aan knoppen, leerlinggestuurd en vele variabele vunzigheden... Lees voor verdere vieze vormen vooral (…en van die v’s ga je zo lekker schuimbekken) “Mag ik even iets tegen je aanhouden?” van Japke-d Bouma () en laat mij lekker het onderwijs geven waar leerling en docent zich goed bij voelen.