Ponykamp voor volwassenen

EEN

Voor de derde keer heeft “El Rancho de Verano” in Een de eerste plaats behaald van de Eropuit in Eigen Land Prijs. Die prijs bestaat nu acht jaar, en daarin haalde de ranch ook nog eens twee keer de tweede prijs. Hoe doen ze het?

“Het is een publieksprijs,” zegt José van Zomeren die El Rancho samen met haar man Henk runt, evenals trouwens ruitercentrum Het Fjordenpaard. “ Kennelijk waren onze bezoekers tevreden.” Over de zelfgebouwde houten groepsaccomodatie in Western stijl, die je met een gezelschap kunt afhuren? Jawel, maar toch vooral over de paarden denkt José. We lopen naar buiten waar twintig paarden als in een western aangebonden staan aan een lange houten balk. Eromheen drommen de ruiters samen: negen volwassenen en elf kinderen.

Vanmiddag begint het ouder-en-kind weekend. “Bij het ruiterkamp zeiden veel ouders: ach, ik wou dat ik dit zelf als kind had kunnen doen. Toen hebben we dit bedacht. Het zat meteen vol.” Een soort ponykamp voor volwassenen dus. Samen met hun kinderen. Nog even en dan zullen ze kennismaken met hun paard voor dit weekend. Er staat van alles: groot of klein, bont, bruin of gestippeld. “Ik heb gevraagd om een rustig paard, maar wel een beetje eigenwijs,” zegt een van de moeders met een knikje naar een klein stevig paardje met lange manen. Ze rijdt alweer twee jaar niet meer, “alsmaar die rondjes in de bak, met de teugels strak. Buiten rijden is veel leuker, en het is hier zo relaxed.”

Boos

“Bij ons op de manege kijken de paarden boos als je ze zadelt,” zegt een meisje van een jaar of tien. “En ze maken ruzie als ze zo dicht op elkaar staan.” Ze slaat haar armen om de hals van een dromerig Fjordenpaard. “Onze paarden staan de hele dag met elkaar in de wei,” legt José uit. “Zij zien zo’n buitenritje met lange teugel niet als werk maar als een wandelingetje. Een paard dat de hele dag op stal staat denkt: NU gaat het gebeuren! En dan moeten ze vaak een uur in bak precies doen wat gezegd wordt. Ik heb daar verder geen oordeel over, maar ik denk wel dat dit leuker is voor een paard. Dat ze ook af en toe ook even knetterhard mogen.”

Dressuur of wedstrijden zijn onbekend bij deze paarden, die vrijwel allemaal hier zijn geboren en getogen. “Wij vinden dat paarden natuurlijk moet opgroeien. In kuddes met leeftijdgenoten. Merries die gedekt moeten worden lopen ook in de kudde, met de hengst erbij. Beleren doen we op een ontspannen manier. We gaan met de ruiterkampkampkinderen naar de veulens en dan zeg ik: ga maar op de grond zitten en wacht af. Na verloop tijd worden de veulens nieuwsgierig, en dan gaan ze wat kroelen met elkaar. Leuk voor beide partijen. Halsters om en meelopen, dat komt pas later als ze eraan toe zijn. Zo gaat het haast spelenderwijs.”

Picknick

Vanmiddag maken de ruiters een kort ritje van anderhalf uur. Morgen wacht een dagrit, met een picnick onderweg. Bij de Rancho hoort 25 ha bos met spannende heuveltjes, en bij mooi weer gaat het soms door het meer in het grote weiland. Inmiddels zit iedereen te paard. Bijna allemaal op een cowboyzadel.

“Wij rijden niet echt western, maar wel relaxed,” zegt José. Vandaar die lange teugel. “Onze paarden vinden dat heel fijn. Heel kort houden is net of je ze op de handrem rijdt.” En als er nu een trekker langs rijdt? “Wij brengen ze altijd hun voer in het weiland met de trekker. Dus bij een tractor denken ze hooguit: ha, daar komt het eten!” (Foto’s Edith Boeker.)