Vluchtelingen: Kerst vieren in een nieuw land

RODEN

Nee, een witte Kerst hoeft niet zo nodig voor de vluchtelingen in Noordenveld. Maar waar dromen ze wel van?

Met zijn gloeiende donkere ogen steekt Fariborz exotisch af bij de kerstboom in de kantine van Integratiekantoor Roden. Na de taalles is het er gezellig druk, maar hoe gaat hij straks de Kerstdagen doorbrengen? Het liefst net als in Iran: met veel vrienden bij elkaar komen, praten, dansen en lekker koken. Alleen zijn er niet veel Iraniërs in Noordenveld. Zijn vrienden wonen vooral in Heemstede, en daar staat ook de Iraanse kerk waar hij heen wil. “Heel groot,” zegt hij. “Tweehonderd mensen? Driehonderd?” De reis is te duur om hem vaker dan eens per maand te maken. Daarom nam zijn Nederlandse buurvrouw hem vaak mee naar haar kerk in Roderesch . Maar helaas, de buurvrouw verhuisde. Of was het Fariborz zelf die een huis kreeg toegewezen? Zijn Nederlands vertoont nog teveel gaten om er helemaal zeker van te zijn. Maar hij werkt er hard aan. En tegen Zwarte Piet heeft hij ook geen enkel bezwaar, willen we dat noteren? Het is net Hadji Firuz, de zwarte boodschapper van het Perzische Nieuwjaar met zijn tamboerijn. “Hij is leuk!” Zwart en goedlachs is ook de man die even later aanschuift, Samuel Abebe uit Eritrea. Voor hem duurt het nog tot 7 januari voor hij Kerstmis viert, want de Oosters orthodoxe kerk hanteert een andere kalender. “Nu is het vastentijd. Veertig dagen lang!” Dat valt niet mee voor iemand die van lekker eten houdt. Trots toont hij foto’s van de maaltijd die hij onlangs nog kookte voor dertig mensen in het inloopcafé Trefpunt Scheepstra. Straks gaat hij weer los. “Veel eten! En snoep.” De Oekraïense Elona begrijpt precies wat hij bedoelt. “Kip uit de oven, met aardappels. Vier salades! Taart. En heel veel kerstkoekjes.“ Een mooie kersttafel met kaarsjes, slingers en een kerstboom: zo vierde ze het vroeger altijd. Eerst in Oekraïne, en later in Syrië.

Politiek

Syrië? Ja, want daar komt haar man vandaan. Mohamed Abdulaziz studeerde in Oekraïne en bij zijn terugkeer nam hij Elona mee. Dat is nu alweer 20 jaar geleden. Hij is moslim, zij christen. “Geen probleem. Zeven jaar geleden leefden wij daar vreedzaam samen. Met mijn familie vierden we de feesten van beide tradities,”zegt Mohamed. Politiek, niet godsdienst veroorzaakt de problemen van nu denkt hij. Inmiddels woont een deel van zijn familie hier en in Duitsland. Met Kerst hopen ze bij elkaar te zijn. Tenslotte drink ik nog een kopje zeer sterke koffie bij Ihtidal en Saleh, eveneens uit Syrië. Hun kinderen komen uit school, dus ze moeten thuis zijn. “Komt Papa Noël hier wel?” vroegen ze. Hier deelt immers Sinterklaas de kadootjes uit. “In Syrië haalt de kerstman geld op voor arme mensen. Zodat iedereen wat krijgt met Kerstmis.” Ook in hun Koerdische provincie leefden christenen en moslims vreedzaam samen. Met Kerst wedijverden ze om hun straat het mooist te versieren. Ihtidal laat foto’s zien van een jaar geleden. “Het begon altijd op 24 december met een groot vuur. Dan zeven dagen lang elke avond dansen en zingen. En vuurwerk op 31 december. Je viert het met je familie maar ook met je buren. “ Hier is het anders. “Met Oudjaar tref ik de buren op straat, maar wat doe je met Kerstmis?” vraagt Saleh zich af. Elona en Mohamed weten het wel. Zij gaan met hun buren, een bevriend gezin, naar de kerk in Een. Mohamed ook? “Ja natuurlijk. We kunnen alleen nog niet meezingen. Nederlands is moeilijk. Ik spreek Russisch, Oekraïens en Arabisch. Maar Nederlands is het moeilijkst van allemaal!” (Foto's Edith Boeker.) Edith Boeker

Auteur

ggeersing